Kolejny raz dostałam w życiu nauczkę. Drugi raz od tej samej osoby. Może teraz trochę łagodniejszą, bo za pierwszym razem to był prawie nóż w plecy. Ale ta jest boleśniejsza, bo uświadomiła mi, iż takie nauczki wcale niczego mnie nie uczą. Nie wyciągam z nich wniosków, a nawet jak wyciągam, to nie robię z nich większego użytku. Bo dostaję je zwykle za to, że jestem za dobra, za miękka, zbyt łagodna, bo wybaczam i dalej pomagam i nadstawiam za kogoś głowę. I nie umiem się tych głupich cech wyzbyć. A więc nie wyciągam wniosków z nauczek, które dostaję. A dostaję je najczęściej od osób, które w jakiś sposób darzę szczególnymi względami. Więc jak to moje niewyciąganie wniosków nazwać? Chyba tylko czystą głupotą!

Co gorsza, obserwując moje dziecko idące przez świat z sercem na dłoni i tak samo dostające nauczki od tych, których hołubi (np. od kuzynki, której łaska na bardzo pstrym koniu jeździ), zaczynam się obawiać, że w tym zakresie pokazuję mojej córce wzorzec, który niekoniecznie w świetle własnych doświadczeń chciałabym, żeby naśladowała. Więc pielęgnuję w niej asertywność na tyle, na ile tylko potrafię, i wyciągam na front jej własne zdanie, tak aby ciągle miała je na pierwszym planie. Robię co mogę, żeby ta jej chrześcijańska postawa nie przysporzyła jej tylu przykrości co moja przysporzyła mnie. I tylko... zastanawiam się, co będzie, gdy i moje hołubione przeze mnie dziecko kiedyś...