Na samym początku tego roku pisałam w "Wiadomościach" felieton o planowaniu, którego nie lubię i po prostu się boję, że planu nie uda się wykonać. Życie już tyle razy moje plany weryfikowało, szczególnie boleśnie w zeszłym roku, że postanowiłam nie planować. I nie planuję. Mój mąż ma zwyczaj pytać mnie wieczorem o to, jakie mam plany na następny dzień. Przestałam mówić o planach. Mówię o spotkaniach, które mam umówione i o tym, co powinnam zrobić. I odkąd nie nazywam tego planami, łatwiej mi funkcjonować. Nie czuję tego obligu, przymusu. I nie czuję strachu, że mój plan życie znów zweryfikuje.

Krzysiek też miał plany. Wiem, że wybierał się do Brazylii. Pewnie miał mnóstwo planów zawodowych, pewnie jeszcze więcej prywatnych. I życie to zweryfikowało w sposób ostateczny. Niestety, choćbyśmy tego bardzo nie chcieli, śmierć jest częścią naszego życia. Choć tę myśl od siebie odpychamy, chociaż śmierć jest ostatnią rzeczą, z którą chcielibyśmy się na swojej drodze zetknąć, ona ciągle jest - bliżej czy dalej - obecna.

Krzysiu - wiadomość o Twojej śmierci uznałam dziś rano za czyjś głupi żart. Ty wszystko robiłeś tak po prostu. Był pomysł i była realizacja. Po prostu zostałeś biznesmenem, po prostu zostałeś politykiem i po prostu przestałeś nim być. I po prostu odszedłeś. Bez planowania. Będzie nam Ciebie tutaj bardzo brakowało. [*]